Een jong gezin in de 'gevangenis'

Blog | 10-01-2019Martha Zonneveld

We hadden geen idee waar we heen moesten. We zijn de stroom met mensen gevolgd.

Het is donderdagmiddag als noodhulpcoördinator Martha één van de vluchtelingenkampen van de Rohingya binnenloopt voor haar ontmoeting met Abdul (28) en zijn vrouw Gine (25).

Ik ben afgereisd naar het Oosten van Bangladesh. Naar het district Cox’s Bazar om precies te zijn. En daar, in Camp 1, ontmoet ik een gezin dat bereid is om zijn verhaal met mij te delen.

De twintigers Abdul en Gine hadden een fijn leven op hun boerderij in Myanmar. Ze hadden voldoende inkomen, genoeg voedsel en genoten samen met hun twee kinderen van het leven. ‘Op 23 augustus 2017 veranderde dat rustige leven voorgoed’, vertelt Abdul. ‘Ze kwamen ons dorp binnenvallen en sloegen aan het moorden. We waren doodsbang en zijn dezelfde nacht nog met onze twee kinderen het huis uit gevlucht.’

Een stroom van mensen

Ik zie een enorme donkere blik in de ogen van deze jonge mensen. Een blik van angst, verdriet en onzekerheid. Ik vraag hen of ze wisten waar ze heen konden. ‘We hadden geen idee, maar we zijn de stroom met mensen gevolgd. We hebben wat water en crackers voor de kinderen meegenomen en moesten verder alles achter laten. We moesten ook een gevaarlijke rivier oversteken, waar meerdere mensen verdronken zijn. Na twee dagen lopen, arriveerden we in dit kamp.’

Leven zonder angst en toch gevangen

Gine en Abdul zitten nu meer dan een jaar in dit kamp in het oosten van Bangladesh. Ik ben benieuwd hoe het nu met hen gaat. Abdul geeft aan dat het leven in het kamp aanvoelt als een gevangenis. ‘Er is niets te doen hier. We kunnen niet weg, we mogen niet werken. De kinderen gaan niet naar school. Alleen onze oudste dochter kan deelnemen aan georganiseerde kinderactiviteiten. Maar we zijn de hele dag in en rondom onze tent.’

In het kamp is hun derde kind geboren, een zoon, die nu acht maanden oud is. Wat een plek om je baby op te laten groeien. ‘Toch is de vlucht het ons waard geweest’, zegt Abdul. ‘We kunnen nu leven zonder angst.’

Licht in het donker

Tear biedt samen met een lokale partner noodhulp in onder andere dit kamp. Concreet betekent het dat we straatlantaarns – solar lights – hebben geplaatst en gasfornuizen met gebruikerstraining uitdelen. Ik ben benieuwd naar hoe Gine en Abdul deze hulp ervaren.

Gine: 'Voorheen konden we één warme maaltijd per dag eten, met het weinige hout dat we hadden om op te koken. Nu kunnen we alle maaltijden goed koken en warm eten.’ Abdul vult aan: ‘De verlichting maakt ook een groot verschil, met name voor Gine. Eerst kon ze als het donker werd de tent niet meer uit. Er zijn meerdere vrouwen aangerand in het donker. Nu de paden verlicht zijn, kan Gine ook in het donker naar buiten en vermindert het haar gevoel van gevangenschap.’

Willen jullie alsjeblieft internationale druk uitoefenen om terugkeer naar Myanmar mogelijk te maken?

Tranen

Dan stel ik hen een vraag die ik eigenlijk bijna niet durf te vragen: ‘Wat is jullie hoop voor de toekomst?’ Ik zie bij Gine tranen over haar wangen rollen. Het antwoord doet me pijn. ‘We hebben geen hoop’, zegt Abdul. ‘We hebben geen identiteit, omdat we onze Myanmarese paspoorten kwijt zijn en geen Bengaals paspoort krijgen. We mogen hier niet werken, maar kunnen ook niet terug.’ Hij kijkt me wanhopig aan. ‘Willen jullie alsjeblieft internationale druk uitoefenen om terugkeer naar Myanmar mogelijk te maken?’ Ik proef de wanhoop in hun woorden en tegelijkertijd zijn ze ook dankbaar. Abdul: ‘We zien de hulp die we krijgen als steun van God en daar zijn we dankbaar voor.’

Tot slot een belofte

Ik kijk nog eens om me heen en zie al die tenten, met gezinnen zoals dat van Gine en Abdul. Kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen die ‘gevangen’ zitten in dit kamp. Dit is een moment waarop woorden van bemoediging ongepast zijn. Het enige dat ik kan doen is hen bedanken voor het delen van hun verhaal, het delen van hun kwetsbaarheid. Ik neem afscheid van deze lieve mensen met de belofte dat we ons uiterste best zullen doen om hun te blijven helpen met noodhulp.

Meer informatie over de noodhulp van Tear onder de Rohingya-vluchtelingen in Bangladesh.

Meer over het project

Noodhulp Rohingya-vluchtelingen Bangladesh

Bangladesh (Azië)
Tear biedt, in samenwerking met lokale hulporganisatie Christian Commission for Development in Bangladesh (CCDB), noodhulp aan de Rohingya in Bangladesh. Uw gift is hard nodig.

Een jong gezin in de 'gevangenis'

Blog | 10-01-2019 | Martha Zonneveld
Hij is 28 jaar, zij 25 jaar. Samen zijn ze de trotse ouders van drie kinderen. Ze hadden een heerlijk rustig leven op de boerderij, maar nu zitten Abdul, Gine en hun gezin ‘...

Een beweging van helpen naar dienen

Blog | 07-11-2018 | Jurjen ten Brinke
‘Hoe kunnen we helpen op een manier die niet alleen in de directe nood voorziet, maar ook vanuit Gods hart de mens in haar waarde laat?’

Hoe kun je nou denken dat dit je taak niet zou zijn?

Blog | 07-11-2018 | Jurjen ten Brinke
‘Ik zie veertig moslimkinderen onder leiding van een christen- en moslim juf het lied ‘We shall overcome one day’ zingen. Nu heb ik toch echt tranen in mijn ogen.’

Kleine kracht, grote invloed

Blog | 07-11-2018 | Jurjen ten Brinke
Zonder blikken of blozen vragen twee Bengalen me tegelijk: ‘En wat zou het antwoord van de kerk daarop kunnen zijn?’